Love deco.

Διακοσμήστε το σπίτι σας με θέμα.....το τρέξιμο!!!
Τί άλλο περιμένατε από μένα!!!!

Πίνακες με δρομείς και κάδρα με φράσεις που σας εμπνέουν μπορούν να διακοσμήσουν τον προσωπικό σας χώρο!

Και μερικές ιδέες με υπέροχα έργα τέχνης και δημιουργίες γκράφιτι που μπορούν να ομορφύνουν τις πόλεις μας.

Love and run stories.

Asimina's Inglezou love and run story!
Η Ασημίνα είναι μία πανέμορφη γυναίκα η οποία αγαπάει το τρέξιμο και παραδίδεται ολοκληρωτικά, ψυχή και σώμα σε αυτό! Το απόλυτο θηλυκό του ορεινού τρεξίματος θα γνωρίσουμε σήμερα μέσα από την love and run ιστορία της. Είναι δυναμική γυναίκα, ακούραστη δρομέας και απόλυτα δημιουργικός άνθρωπος! Με θετική ενέργεια και χαμόγελο απολαμβάνει την ζωή της και τους σκληρούς αγώνες ορεινού τρεξίματος!

Μίλησε μας για την σχέση σου με το τρέξιμο πώς και πότε ξεκίνησε;Έχεις ασχοληθεί με άλλα αθλήματα στην ζωή σου;

Σαν παιδί είχα ασχοληθεί με τις πολεμικές τέχνες, το 2004 γνώρισα το τένις, με το οποίο ασχολήθηκα εώς και το 2013 το λατρεύω, απλά γνωρίζοντας το τρέξιμο, ειδικά το ορεινό δεν είχα τον χρόνο και για τα δύο μαζί. Ήταν δύσκολο και η διαδικασία να έχεις πάντα κάποιον να παίζεις την ώρα που εσύ μπορείς δεν βόλευε πάντα ενώ στο τρέξιμο τα πράγματα είναι πιο απλά, ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις... Αν το 24ώρο ήταν 48ώρο νομίζω πολλά αθλήματα θα είχαν θέση στην ζωή μου λατρεύω τον αθλητισμό.
Πάντα έκανα την ενδυνάμωση μου σε γυμναστήριο, αερόβια άσκηση όμως έξω. Θυμάμαι είχα το μωρό μου 40 ημερών και έκανα 10χλμ με το καρότσι δεν άντεχα να απέχω από το περπάτημα, τώρα πως το περπάτημα έγινε τρέξιμο; Ήταν όταν έλαβα μέρος σε ένα τοπικό αγώνα στο Lamia Night Run 10χλμ εκεί στον τερματισμό ένιωσα μεγάλες ποσότητες από ενδορφίνες. Αυτό ήταν, απο τότε και μέχρι τώρα αναζητώ όλο και περισσότερες ενδορφίνες.

Είσαι εργαζόμενη μαμά, σύζυγος, μοντέλο και δρομέας. Πώς είναι η καθημερινότητα σου; Πώς μπορείς και τα συνδυάζεις όλα;


Όποιος εργάζεται σήμερα είναι τυχερός, αγαπώ την δουλειά μου και μου δίνει την ισορροπία που χρειάζομαι, όποια είναι μανούλα ξέρει πολύ καλά πως όση κούραση και να υπάρχει είναι η πιο γλυκιά κούραση του κόσμου !!!Δεν υπάρχει κάτι που να με κάνει τόσο ευάλωτη, τόσο παιδί και ώριμη μαζί, όσο οι δύο κόρες μου ηλικίας 16 ετών και 8 .
Μοντέλο δεν με θεωρώ, δεν ασχολήθηκα όπως ένα επαγγελματίας μοντέλο με τον χώρο της μόδας, είμαι μια γυναίκα που αγαπά να φροντίζει τον εαυτό της κάνοντας γυμναστική και αθλητισμό, που θέλω να δίνω έμπνευση σε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο και που κέρδισε έναν παγκόσμιο τίτλο ως Best Figure στον αναγνωρισμένο διεθνώς διαγωνισμό αμερικανικής διεξαγωγής στην πόλη Σενζέν της Κίνας. Ο διαγωνισμός δεν είναι μόνο για παντρεμένες, όπως λάθος έχει λεχθεί πολλές φορές και το διευκρινίζω αυτό, διότι πολύ πιθανό να υπάρχουν κορίτσια που δεν είναι παντρεμένα και θέλουν να λάβουν μέρος, οπότε θεωρώ ότι πρέπει να το ξεκαθαρίσω αυτό. Ο Διαγωνισμός Mrs Globe είναι ένας άψογα οργανωμένος διαγωνισμός από αξιόλογους ανθρώπους, με επικεφαλή την Tracy Kemble, όπου μπορεί να λάβουν μέρος από 19 ετών έως και αρκετά μεγαλύτερες γυναίκες οι οποίες φυσικά θα έχουν εγκριθεί ,ενώ η διαφορά από άλλους διαγωνισμούς ομορφιάς είναι ότι δεν περιορίζει την ηλικία στα 26-27. Ο τίτλος λοιπόν που πήρα, μου έδωσε την ευκαιρία να έχω όμορφες συνεργασίες με ανθρώπους που εκτίμησα πρώτα την δουλεία τους και δουλέψαμε μαζί, θέλω σαν Ασημίνα, όταν φοράω, όταν προτείνω κάτι σε άλλους να το εγκρίνω κι εγώ, να το πιστεύω.
Το τρέξιμο για εμένα εκτός από το ότι με κάνει να νιώθω ελευθερία ,να με γυμνάζει και να με φέρνει σε επαφή με ωραίους και ιδιαίτερους ανθρώπους είναι και επαφή με την πίστη μου. Πιστεύω πολύ και νομίζω δεν υπάρχει κάτι πιο δεδομένο σαν δημιούργημα από την ίδια την φύση. Οπότε δεν αντιμετωπίζω τις διαδρομές σαν αγώνα, σαν χρόνους, δεν νιώθω δρομέας αλλά μια πιστή που μέσα από κάθε διαδρομή γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Αυτή η κατάθεση ψυχής που κάνω όταν τρέχω με βοηθάει στην υπόλοιπη καθημερινότητα μου.
Τώρα πως συνδυάζονται όλα αυτά μαζί ; Νομίζω με αρμονία, το ένα έρχεται να συμπληρώνει το άλλο, αν έχει επιτυχία αυτό, η ιστορία θα το δείξει...

Πώς διατηρείς την άψογη σιλουέτα σου; Πές μας για την διατροφή και την άσκηση σου;

Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνω και πολλά πράγματα ...τρέχω καμιά 30αριά χλμ. αχαχαχαχχαααα! Σοβαρά τώρα ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που όταν ήταν παιδιά οι γύρω τους, κατηγορούσαν τους γονείς πως δεν ταϊζουν το παιδί ειδικά η γιαγιά μου θυμάμαι έλεγε στους γονείς μου ότι δεν είμαι καλά μοιάζω αδύναμη. Πάντα ήμουνα λεπτή ,σίγουρα όμως οι εγκυμοσύνες το πέρασμα του χρόνου αν δεν φροντίζεις το σώμα σου και την υγεία σου θα έχει φθορές....Γυμνάζομαι καθημερινά σίγουρα τρέξιμο, μυική ενδυνάμωση με βάρη και TRX, φροντίζω να τρέφομαι με 5 γεύματα την ημέρα, είμαι από αυτές που θα φάνε το υγιεινό γεύμα αλλά θα έχουν χώρο και για την απαγορευμένη λιχουδιά, ΝΑΙ από αυτές είμαι, όλα τα τρώμε, δεν καπνίζω, πίνω λίγο. Αυτά είναι κάποια βασικά που διακρίνει κάποιος στον τρόπο ζωής μου, αλλά το βασικό νομίζω που φροντίζω πάντα για τον εαυτό μου είναι να μην συγκρίνω να βλέπω θετικά ακόμα και τις ατέλειες, θετική σκέψη και πάντα κάτι καινούργιο να με αφυπνίζει νέους στόχους.


Θηλυκότητα και ορεινό τρέξιμο συνυπάρχουν;


Και ο πιο τέλεια αρρενωπός άνδρας κρύβει μέσα του κάτι θηλυκό, έτσι και το πιο τέλειο θηλυκό κρύβει μέσα του ένα αντράκι! Άλλωστε πλάσμα που μπορεί να ισορροπήσει επάνω σε 12ποντα μην το φοβάσαι μπορεί να κάνει τα πάντα!
Νομίζω πως η θηλυκότητα είναι κάτι που όταν το έχεις δεν το χάνεις, ούτε όταν γίνεσαι μητέρα, ούτε όταν καθημερινά στην δουλεία σου πρέπει να έχεις ένα πιο ισχυρό χαρακτήρα. Όπως το καλοσκέφτομαι, στα βουνά ανάμεσα σε τόσους άνδρες, εμείς οι λίγες θα πρέπει να νιώθουμε τα απόλυτα θηλυκά!!!! Τώρα αν κάποιους "άντρες"τους ενοχλεί που κάποιο θηλυκό μπορεί να κάνει καλύτερο πέρασμα στο βουνό, αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα ,είναι των άλλων χαχαχαχαααα!!!!!

Τι σου αρέσει πιο πολύ σε έναν αγώνα; Πώς επιλέγεις τους αγώνες που παίρνεις μέρος;

Νόμιζα θα με ρωτούσες τι μου αρέσει περισσότερο σε έναν άντρα αχαχαχααα!!! Παρόλα αυτά θα σου απαντήσω όπως θα απαντούσα αν με ρωτούσες για άντρα χι χι χι... Λοιπόν γοητεύομαι όταν ξέρω πως είναι δύσκολος αγώνας, πως έχει πολύ ομορφιά η διαδρομή, πως θα με μάθει πράγματα θα με κάνει καλύτερη σε εμπειρία, ο χρόνος που θα το τρέξω δεν με νοιάζει, όσο περισσότερα τα χλμ τόσο το καλύτερο, αρκεί να τον κάνω δικό μου, να τερματίσω να λέω ρε παιδί μου, αυτό το βουνό το έχω πάρει!
Όμως θα τρέξω και σε πιο απλές διαδρομές, θέλω να δίνω το παρόν σε όσες περισσότερες διοργανώσεις της χώρας μου μπορώ και αντέχω φυσικά. Ξέρεις αυτοί οι άνθρωποι που στήνουν αγώνες στο βουνό, το κάνουν με πολύ αγάπη, τα μονοπάτια στα βουνά δεν ανοίγουν μια φορά κ μένουν έτσι ανοιχτά και καθαρά θέλουν συνέχεια άνοιγμα ,καθάρισμα και πολλές άλλες εργασίες, τρέξιμο, ευθύνες, πρέπει λοιπόν και θέλω να στηρίζω όλους αυτούς τους φίλους ώστε να μπορούν να υπάρχουν αυτά και για τα παιδιά μου...και για τα παιδιά όλων .

 Ποιούς αγώνες ονειρεύεσαι να τρέξεις στο μέλλον; Ποια η πιο όμορφη και ποια η πιο δύσκολη στιγμή σου σε αγώνα;

Θέλω να τρέξω εξωτερικό, δεν έχω ακόμα ξεκαθαρίσει πού...νομίζω ψάχνω κάτι σαν περιπέτεια, επίσης ψάχνω και χορηγούς (γέλια) παρακαλώ όποιος θέλει! Η πιο όμορφη στιγμή;  Είναι όλες, κάθε τερματισμός σίγουρα, αλλά ναι ...θα μπορούσα να πω μιας και με ρωτάς η πρώτη φορά που έτρεξα βουνό (ορειβατικό Όλυμπο) δεν ήμουνα καλά συναισθηματικά, ψυχολογικά πιεσμένη ξέρεις εκεί που λες θα πάω σε γιατρό, ε λοιπόν ανέβηκα, κατέβηκα και όλα είχαν ξεκαθαρίσει, αυτό ήταν 6 ώρες και κάτι χρειάστηκε για να επαναπροσδιορίσω την ζωή μου. Ο Όλυμπος ήταν ο γιατρός (γέλια)! Η φύση σε κάνει να καταλάβεις ότι όλα γύρω είναι μόνο όμορφα, να έρθεις πιο κοντά με το μέσα σου, να εκτιμήσεις το νόημα που έχει το να αναπνέεις.

Άσχημη στιγμή; Δεν υπάρχουν άσχημες στιγμές όταν αγαπάς αυτό που κάνεις. Υπάρχουν ίσως δύσκολες που όμως αυτές είναι που θα σε κάνουν καλύτερο. Οπότε θα μπορούσα να πώ τρέχω και ζώ για να αντιμετωπίζω δύσκολες στιγμές. Τέτοιες έχω ζήσει μόνο στους ULTRA αγώνες, μόνο εκεί στα 80χλμ και επάνω μπορούν να δυσκολέψουν και να προκύψουν αναπάντεχες καταστάσεις. Όταν τρέχεις πάνω από 20 ώρες ή όταν τρέχεις νύχτα εκεί δεν επιστρατεύεις μόνο τις αθλητικές σου δυνάμεις, αλλά και πολλά ψυχικά αποθέματα. Επίσης οι καιρικές συνθήκες μπορεί να αλλάξουν μέσα σε τόσες ώρες και εύκολα να επηρεάσει αυτό το σώμα σου. Δύσκολη εμπειρία ήταν στο ROUT 2015 167xlm στα 110χλμ ενώ είχα πάει πολύ καλά χρονικά, σταμάτησα περισσότερο από ότι έπρεπε, είχα διανύσει 110χλμ όταν παρατήρησα τα χέρια μου πρησμένα, ήταν η πρώτη φορά που έτρεχα τόσες ώρες το πρώτο μου ULTRA, αν εξαιρέσουμε το ΖΑΓΟΡΙ 80χλμ που ενώ το θεωρούσα ULTRA τώρα έχω καταλάβει πως αν δεν τρέξεις πάνω απο 100χλμ δεν ζείς την κατάσταση ULTRA .Σταμάτησα λοιπόν περισσότερο απ' ότι έπρεπε το σώμα κρύωσε μετά δεν μπορούσα να συνεχίσω έκανα προσπαθεια 20χλμ ακόμα με πολύ πόνο στα πόδια συνέχισα εώς το 130χλμ όμως εγκατέλειψα 37χλμ πριν την "Κουδούνα "τον τερματισμό. Αυτό μου στοίχισε πολύ, διότι είχα διανύσει την περισσότερη διαδρομή έφαγα τον γαϊδαρο και άφησα την ουρά!!!

 Ακόμη δεν μου έχει περάσει, φέτος όμως θα την πάρω και θα φύγω την κουδούνα !!!!

Έχεις πάρα πολλούς θαυμαστές και ακόλουθους στα social media. Πώς επηρεάζει αυτό την ζωή σου;

Είναι η παρέα μου, δεν μου αρέσει η λέξη θαυμαστές, δεν είναι πάρα πολλοί, τους ξέρω όλους, τους παρακολουθώ κι εγώ, όχι μόνο αυτοί!Για εμένα δεν είναι μια οθόνη και πίσω ξένοι άνθρωποι, είναι πολύ ζωντανό για εμένα, με πολλούς έχουμε καταφέρει να συναντηθούμε να δουλέψουμε μαζί, να αθληθούμε και είμαι σίγουρη και με άλλους στο μέλλον. Ακόμη και κάποια "ψεύτικα" προφίλ τα κατανοώ, λένε ...δώσε σε κάποιον μια μάσκα και θα σου πεί μόνο αλήθειες, το σέβομαι, ακόμα και κάποια περίεργα σχόλια έχω αρκετό χιούμορ το βρίσκω και υποκρισία αν από μέρος μου ενώ ανεβάζω φωτογραφίες δημόσια, απευθύνομαι δημόσια κι έχω απαίτηση να μην σχολιάζουν αυτό που εγώ τους προβάλω, θα ήταν κουτό και εγωιστικό. Βέβαια για εμένα το χιούμορ έχει όρια και αυτά ξεκινάνε εκεί που ξεφεύγουν από το σχολιασμό της εικόνας που τους δείχνω και προσβάλουν κάτι που δεν γνωρίζουν, ή όταν υπάρχει συμπεριφορά που εγώ δεν θα έκανα σαν Ασημίνα. Ότι δεν κάνω δεν επιτρέπω να μου το κάνουν. Την ζωή μου πως την επηρεάζουν; Μόνο όμορφα και διασκεδαστικά!







OLYMPUS MYTHICAL 2016, μίλησε μας για τον αγώνα που έζησες;


Είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρεις μέσα σε λίγες μόνο γραμμές όλη την ομορφιά αλλά και τις δυσκολίες που βιώνει κάποιος σε τέτοιου είδους αγώνα. Ο OLYMPUS MYTHICAL δεν είχε κάποια δύσκολη στιγμή, ήταν όλες ΔΥΣΚΟΛΕΣ.

 Η εκκίνηση έγινε 18:00 Παρασκευής 1 Ιουλίου από τον πανέμορφο Άγιο Ιωάννη, τα πρώτα 10χλμ υπό το φώς της μέρας μαζέψαμε τα πρώτα 1500 υψομετρικής φτάνοντας Λιβαδάκι, το φώς άρχισε να λιγοστεύει κατεβαίνοντας πρός πριόνια έκανε πολύ ζέστη ενώ είχε δώσει πρόβλεψη για πιθανή βροχή ακόμη κ τα λίγα ρούχα με κούραζαν!

 Μπαίνοντας Ενιπέα είχε πια νυχτώσει για τα καλά νομίζω από εκεί είχα αρχίσει να έχω μια νευρικότητα που δεν με βοηθούσε, έφτασα στο 31χλμ κεντρικό σταθμό Λιτώχορο, είχε τόσο κόσμο στα πανέμορφα καφέ -μπάρ που έκανε τον δικό μου αγώνα πιο δύσκολο εφόσον το μυαλό έπρεπε να μην χάσει τον σκοπό δηλαδή άλλα 70χλμ και 5000 υψομετρική, που με περίμενε, θυμάμαι είχα πολύ νευρικότητα ήθελα να σταματήσω δεν ξέρω ποιά δύναμη με έκανε να συνεχίσω, πολύ ανηφόρα μπροστά, βγήκα στον Σταυρό νομίζω ήταν ο τελευταίος σταθμός που θυμάμαι, ψυχολογικά να είμαι άσχημα απο εκεί και μετά άρχισα να μπαίνω στον αγώνα ακόμα ήταν νύχτα συνέχισα με ένα σταθερό ρυθμό εώς το 45χλμ όπου είχα το drobag εκεί άλλαξα ρούχα έφαγα και συνέχισα τον μακρύ δρόμο της ανηφόρας, άρχισε να ξημερώνει, τώρα ένιωθα καλύτερα που βγήκα από το σκοτάδι όμως οι ώρες αϋπνίας δυσκόλευαν το σώμα.

 Συνέχισα, τώρα γνώριζα το μέρος με πήγαινε οροπέδιο εκεί στην μαγεία έφτασα στο καταφύγιο γνωστά πρόσωπα και άγνωστα δημιουργούσαν ένα ισχυρό κύμα ενέργειας το ρούφηξα όλο και συνέχισα με πολύ χαρά καθώς πήγαινα αρκετά καλά σε χρόνο για τα δικά μου δεδομένα αλλά το πιο σημαντικό ήμουνα πολύ καλά σωματικά και πνευματικά. Κάπου εκεί φτάνω στο Γολγοθά έστρεψα το βλέμμα μου ψηλά, κάπου μακρυά έβλεπα συναθλητές μου σαν μικρές κουκίδες να κινούνται νομίζω μετά δεν ξανασήκωσα ποτέ κεφάλι μόνο συλλογιζόμουν πόσο διαστροφικός αγώνας είναι, ήμουνα σίγουρη πως αυτός που τον δημιούργησε ήθελε να σε κάνει να αφήσεις τα κοκαλάκια σου εκεί στον Όλυμπο!

Αφού κατάφερα και τελείωσα με όλη την υψομετρική άρχισα να ονειρεύομαι την κατάβαση όπου ξεκινούσε μετά το 68χλμ και πατώντας το πόδι μου στο πρώτο χλμ κατηφόρας οι ουρανοί ανοίξανε ο Δίας δεν ξέρω τι έπαθε έριχνε απίστευτο χαλάζι  δυνατά με μέγεθος όσο ένα στραγάλι παγωμένο, σε μαστίγωνε, έπεφτε κάτω κ δεν έλιωνε παρά δημιουργούσε ακόμα ένα εμπόδιο στο να τρέξεις στην κατηφόρα, φυσούσε και δεν είχε ούτε ένα σημείο προστασίας, το σημείο αυτό είναι εκτεθειμένο, δεν είχε ούτε δένδρο ούτε τίποτα, τα μπουφάν και τα αντιανεμικά σε ένα λεπτό είχαν μουσκέψει και η χρήση δεύτερου ή άλλου ρούχου έμοιαζε αστεία να σε προστατέψει, εφόσον θα έπρεπε να συνεχίσεις να κινείσαι αναγκαστικά για 8χλμ μέσα στο χαλάζι, είχα αρχίσει να τρέμω τα παπούτσια οι κάλτσες τα πόδια όλα χάλια έφτασα στο 75χλμ εκεί με βοήθησαν να αλλάξω είχα όμως είδη κρυώσει έμεινα λίγο στον εκεί σταθμό, μετά συνέχισα 4 χλμ έφτασα στο 80χλμ τώρα είχε ήλιο όμως εγώ ένιωθα χάλια ζάλη και στομάχι οι άνθρωποι στον σταθμό πολύ έμπειροι μου δώσανε ότι χρειάζεται για να επανέλθω η πίεση χαμηλή , ο χρόνος περνούσε κι εγώ δεν άντεχα να επιτρέψω πάλι να συμβεί ότι στην Ροδόπη που έφτασα ως την πηγή και δεν ήπια νερό, οπότε σηκώθηκα με πολύ δυσκολία και συνέχισα όσο περνούσε η ώρα!

Το σώμα ξανάπαιρνε μπροστά, το μυαλό είχε φανταστεί τον τερματισμό και η ψυχή το είχε ανάγκη για να ηρεμήσει οπότε συνέχισα ο χρόνος κλεισίματος έβλεπα ήταν οριακός είχα όμως την ελπίδα πλησιάζοντας στο τέρμα εγώ και άλλος ένας συναθλητής οι τελευταίοι ... δυο βήματα μπροστά μου ο προτελευταίος επέλεξα να μείνω ακριβώς τελευταία ήθελα να νιώσω πως είναι να έρχεσαι τελευταίος μετά από μεγάλη μάχη τελικά ο τελευταίος σε έναν αγώνα πάλι πρώτος είναι ... Όλοι όσοι τερματίζουν είναι πρώτοι, άλλωστε το βάθρο έχει τρείς θέσεις άν τρέχεις για αυτές μόνο τότε το πιθανότερο είναι πως κάποια στιγμή που δεν θα μπορείς να τις έχεις θα σταματήσεις να τρέχεις και τότε θα είσαι χαμένος σίγουρα!

Ποιά είναι τα όνειρα και τα σχέδια σου για το μέλλον;

Αποφεύγω τα όνειρα διότι η ζωή μου φέρνει πιο σπουδαία από ότι έχω ονειρευτεί ...
Θέλω μόνο υγεία και φροντίζω να είμαι έτοιμη για όλα!

Ασημίνα, ευχαριστώ για την υπέροχη love and run ιστορία σου. Σου εύχομαι να συνεχίσεις να ζείς έντονα την ζωή σου και να τρέχεις τα βουνά που τόσο αγαπάς.

Run with style vol.3

Τρέξτε με υπέροχα σορτσάκια σε ιδιαίτερα σχέδια και χρώματα τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.

Το σορτσάκι θα φορεθεί πολύ με τις υψηλές θερμοκρασίες, γι 'αυτό σκέφτηκα να σας δώσω μερικές ιδέες για στυλάτες διαδρομές!

Η συμβουλή μου για την πρακτικότητα στην χρήση του είναι μία- 'Διαλέξτε σορτσάκι με τσέπες',  διχτάκι εσωτερικό ή τσέπη εξωτερική με φερμουάρ, είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να έχεις δύο πράγματα πάνω σου χωρίς να χρειάζεται να φοράς άλλο αξεσουάρ όπως ζώνη ή σακίδιο.

Love and run stories.

 Kostopoulos Niko's love and run story!

Το love and run blog σήμερα έχει την υπέροχη love and run ιστορία του Νίκου Κωστόπουλου. Είναι ένας από τους πιό σημαντικούς δρομείς της Ελλάδας! Η δρομική του εμπειρία σε Ελλάδα και εξωτερικό μεγάλη. Πρεσβεύει το ορεινό τρέξιμο και μεταδίδει τις γνώσεις του στους νέους δρομείς. Εμπνέει σεβασμό σε όλους τους αθλητές. Εργάζεται κι εκπροσωπεί μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες αθλητικών ειδών, την Salomon. Αγαπάει τα βουνά και κατακτά τις κορυφές τους.

Olympus marathon 2012 χρόνος 5.32.35



Virgin forest ultra trail 2011 χρόνος 12.47.41




Transalpine Run 2011 χρόνος 32.13.29



Είσαι δρομέας πολλά χρόνια! Θυμάσαι ποιά ήταν η πρώτη φορά που έτρεξες και πώς αισθάνθηκες;

Η αγωνιστική μου δραστηριότητα ξεκίνησε με μηχανοκίνητο αθλητισμό και στην ανάγκη βελτίωσης της φυσικής μου κατάστασης, για τους πολύωρους αγώνες εντούρο που συμμετείχα, ανακάλυψα το τρέξιμο!
Η πρώτη εμπειρία ήταν τραγική, αισθανόμουν πολύ άσχημα και χρειάστηκα σχεδόν ένα καλοκαίρι για να μην περπατάω σε μία ανηφόρα με 50 μέτρα θετικής υψομετρικής που βρισκόταν κάπου στη μέση μίας διαδρομής 5 χλμ που έτρεχα 2-3 φορές την εβδομάδα!


Έχεις τρέξει παντού! Τί είναι αυτό που σε ωθεί να τρέχεις τόσα χρόνια και δεν σε αφήνει να σταματήσεις; Για ποιό λόγο επιστρέφεις για να αγωνιστείς σε έναν αγώνα που συμμετείχες κι άλλες φορές;


Αφού ξεπεράσεις το αρχικό στάδιο προσαρμογής, το οποίο μπορεί να είναι αρκετά επίπονο στα πρώτα στάδια και να κρατήσει αρκετό καιρό, περνάς στο άλλο άκρο. Η κάθε φορά που βγαίνεις να τρέξεις γίνεται «ελιξίριο ζωής»! Είναι ο δικός σου ποιοτικός χρόνος και είτε μόνος ή με παρέα η απόλαυση είναι ίδια. Όσο περνάει ο καιρός γίνεται τρόπος ζωής, μία αγαπημένη καθημερινή συνήθεια την οποία όταν για κάποιο λόγο δε μπορείς να κάνεις στεναχωριέσαι, είσαι κακόκεφος, σου φταίνε όλα!
Σε κάθε νέο αγώνα γνωρίζεις την περιοχή, κάνεις νέους φίλους και έχεις ένα προσωπικό ρεκόρ διαδρομής. Με την επιστροφή ξαναβλέπεις τους φίλους, πάντα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο στον τόπο ενώ προσπαθείς να βελτιώσεις την επίδοση που είχες κάνει την προηγούμενη φορά και με αυτόν τον τρόπο εξελίσσεσαι ως δρομέας.

Ποιό είναι το αγαπημένο σου μέρος για προπόνηση και ποιοί είναι οι αγαπημένοι σου αγώνες σε Ελλάδα και εξωτερικό; 

Αγαπημένο μέρος γίνεται αυτό που υπάρχει κοντά στον τόπο κατοικίας. Έχω την τύχη να ζω κοντά στο Δάσος Συγγρού όπου εκεί γίνονται ο ι καθημερινές προπονήσεις και τα Σαββατοκύριακα στην αγαπημένη και από πολλούς παρεξηγημένη Πάρνηθα. 

Κάθε βουνό έχει την δική του ομορφιά και κάθε αγώνας τις ιδιαιτερότητες του. Θα αδικούσα πολλούς αν ονομάτιζα μερικούς και πλέον με τους τόσους αγώνες που διοργανώνονται σε όλες τις γωνιές της χώρας μας έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τη διαφορετικότητα και την ομορφιά κάθε περιοχής.

Στο εξωτερικό είναι δεκάδες οι αγώνες που θα ήθελα να συμμετάσχω. Θα αναφέρω το Zegama στην Ισπανία για τη μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργούν κατά μήκος της διαδρομής οι χιλιάδες θεατές και τη σειρά των Extreme Sky race που διοργανώνει φέτος για πρώτη φορά η ISF (International Skyrunning Federation) για τις πολύ τεχνικές διαδρομές που επιλέγονται.

 Η πιο όμορφη και η πιο δύσκολη στιγμή σου σε αγώνες;

Κάθε αγώνας είναι μία ξεχωριστή εμπειρία ενώ πολύ συχνά οι όμορφες και οι δύσκολες στιγμές εναλλάσσονται συνεχώς κατά τη διάρκεια του.
Στις ομορφιές περιλαμβάνονται η στιγμή της εκκίνησης, η θέα που αντικρίζεις σε σημεία της διαδρομής, η αίσθηση της δύναμης που νιώθεις ότι ξεχειλίζει από κάθε μυ όταν όλα πηγαίνουν όπως τα είχες προγραμματίσει, η αλληλοβοήθεια με συναθλητές και φυσικά η στιγμή που περνάς τη γραμμή του τερματισμού.
Στις δυσκολίες περιλαμβάνονται ένας τραυματισμός από πτώση, μία επώδυνη κράμπα, μία υπογλυκαιμία και γενικά κάθε κατάσταση που σε αναγκάζει να σκάψεις βαθιά μέσα σου και να ξεπεράσεις τα όρια σου ώστε να φτάσεις στο τέρμα!

 Όλα στη ζωή κατακτώνται με ένα κόστος, ποιό είναι αυτό με την ενασχόλησή σου με το τρέξιμο και μάλιστα σε τόσο υψηλό επίπεδο και με τόση διάρκεια;

Δεν υπάρχει κανένα κόστος όταν κάνεις αυτό που αγαπάς. Είναι επιλογή σε έναν τρόπο ζωής, σε κάτι που σε ολοκληρώνει και σε ικανοποιεί ως ύπαρξη. Ποτέ δεν ένοιωσα ότι έκανα θυσίες για το τρέξιμο ή ότι στερήθηκα κάτι αφού πάντα ήμουνα απόλυτα συνειδητοποιημένος για τις επιλογές μου και το χρόνο που αφιέρωνα.
Κάνοντας τον απολογισμό μου μετά από 30 χρόνια ενασχόλησης με πολλά και διαφορετικά αθλήματα, αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω το μόνο που θα άλλαζα θα ήταν να ξεκινήσω την ενασχόληση μου με το τρέξιμο σε μικρότερη ηλικία ώστε να είχα φτάσει σε ψηλότερο επίπεδο.

Τι συμβουλεύεις στους νέους δρομείς; Κάποιο σημαντικό προπονητικό μυστικό που μπορείς να μοιραστείς μαζί μας;

Στους νέους θα έλεγα να συζητάνε και να ακούνε τους μεγαλύτερους σε ηλικία και εμπειρία δρομείς μαθαίνοντας από τα λάθη τους ώστε να κάνουν λιγότερα δικά τους! 

Απαραίτητα συστατικά είναι η υπομονή, η επιμονή, το πάθος για αυτό που κάνουν και να μη βιάζονται να δουν αποτελέσματα. Η διαδικασία είναι μακρόχρονη και αρκετές φορές επίπονη, η ανταμοιβή όμως είναι τεράστια! 

Προπονητικά μυστικά δεν υπάρχουν, ούτε εύκολος δρόμος προς την επιτυχία. Κάθε βήμα εξέλιξης κερδίζεται με σωστή δουλειά, πειθαρχία και προσήλωση στον όποιο στόχο θέλει να θέσει ο καθένας. 

Η δρομική κοινότητα μεγαλώνει συνεχώς και οι αγώνες πληθαίνουν κι αυτοί. Είναι εκατοντάδες πλέον. Μπορεί η χώρα μας να "σηκώσει" τόσους αγώνες; Πώς κρίνεις την διάσταση που έχει πάρει πλέον το άθλημα; Ποιό το μέλλον του στην Ελλάδα;

Πιστεύω πως διοργανώνονται περισσότεροι αγώνες σε σχέση με το υπάρχον δρομικό κοινό. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί από αυτούς να έχουν λίγες συμμετοχές, να δυσκολεύονται να επιβιώσουν οικονομικά και να έχουν χαμηλής ποιότητας παροχές. Εκτός των σπανίων περιπτώσεων όπου η τοπική κοινωνία έχει αναλάβει εξολοκλήρου το κόστος διεξαγωγής, η βιωσιμότητα ενός αγώνα εξαρτάται από το πλήθος των συμμετοχών και των ιδιωτικών χορηγιών και όπως φαίνεται στην πράξη το ένα επηρεάζει άμεσα το άλλο.
Υπάρχουν όμως και πλεονεκτήματα από τους πολλούς αγώνες και αυτά είναι η συμμετοχή κόσμου που ανακαλύπτει το τρέξιμο απλά και μόνο επειδή έγινε ο αγώνας στην περιοχή τους, παίρνουν ερεθίσματα τα μικρά παιδιά και το ότι μπορεί να συμμετέχει κάποιος χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθεί μακριά από τον τόπο κατοικίας του γεγονός σημαντικό με την οικονομική δυσκολία που υπάρχει .
Το ποτάμι όμως δε γυρίζει πίσω και πιστεύω ότι στο μέλλον το δρομικό κίνημα θα συνεχίζει να αναπτύσσεται. Πριν 20 χρόνια όταν έβλεπες κάποιον να τρέχει σε ξένιζε, σήμερα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν πρόκειται για μόδα. Είναι καθημερινή ανάγκη, διέξοδος από τη μιζέρια, προσωρινή φυγή από τις δυσκολίες της καθημερινότητας και για πολλούς ίσως και η μοναδική πολυτέλεια!

 Με τη γιγάντωση του δρομικού κινήματος αυξάνεται και ο οικονομικός τζίρος γύρω από αυτό. Υπάρχουν πλέον πάρα πολλοί που προσφέρουν προπονητικές υπηρεσίες. Πως βλέπεις εσύ την κατάσταση που διαμορφώνεται; Χάνεται πλέον η αγνή χαρά του τρεξίματος και της επαφής με τη φύση;

Όταν κάτι γιγαντώνεται είναι απόλυτα φυσικό να δημιουργούνται ανάγκες που κάποιος πρέπει να καλύψει.
Δεν είναι μόνο οι προπονητικές υπηρεσίες όπου ο αθλούμενος έχει το πλεονέκτημα με την καθοδήγηση κάποιου έμπειρου προπονητή να αποκτήσει γνώση που θα χρειαζόταν τον τριπλάσιο χρόνο να αποκτήσει μόνος του και πολλές φορές με κίνδυνο τραυματισμού.
Είναι ακόμη: Οι θεραπείες μασάζ που βοηθάνε στην ταχύτερη αποκατάσταση. Οι φυσιοθεραπευτές που προλαμβάνουν έναν τραυματισμό. Οι διαιτολόγοι που φροντίζουν για τη σωστή διατροφή ώστε να βγει το αποτέλεσμα. Τα ανάλογα παπούτσια που προστατεύουν και προφυλάσσουν από τραυματισμούς. Τα ειδικά ρούχα που προστατεύουν από τις καιρικές συνθήκες. Τα ειδικά ρολόγια που είναι εργαλεία αξιολόγησης και βελτίωσης της προπόνησης. Τα δεκάδες αξεσουάρ που κάνουν τη ζωή του δρομέα ευκολότερη. Τα συμπληρώματα διατροφής που βοηθάνε πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την προσπάθεια.
Επίσης η κάθε διοργάνωση αγώνα χρειάζεται υπηρεσίες χρονομέτρησης, κατασκευαστές μεταλλίων-κυπέλλων, εργάτες για διάφορες δουλειές, κλπ. Τέλος να μη ξεχνάμε το σημαντικό όφελος που έχουν τα ξενοδοχεία και οι ταβέρνες της περιοχής που γίνεται ο αγώνας.
Όλα τα παραπάνω χρειάζονται αλλά και τίποτε δεν είναι απαραίτητο αφού μπορείς άνετα να απολαμβάνεις το τρέξιμο χωρίς να χρησιμοποιείς τίποτε από όλα αυτά! Κανείς δε σε υποχρεώνει να αγοράσεις ένα προϊόν ή μία υπηρεσία και θεωρώ πως κάθε ενήλικας έχει τη λογική και την κρίση να αξιολογήσει και να αποφασίσει τι πραγματικά χρειάζεται ανάλογα με τις ανάγκες, τις φιλοδοξίες και τους στόχους που ο ίδιος έχει θέσει.  Ανεξάρτητα λοιπόν από το πόσο καταναλωτικός θέλει να είναι κάποιος, σε καμία περίπτωση δε χάνεται η χαρά, η επαφή με τη φύση και η ελευθερία που προσφέρει το τρέξιμο.

 Εκπροσωπείς μια μεγάλη εταιρεία αθλητικών ειδών που σπονσοράρει μεγάλους αθλητές παγκοσμίως αλλά και στη χώρα μας. Με ποιά κριτήρια επιλέγονται αυτοί και ποιούς 5 ξεχωρίζεις και θεωρείς κορυφαίους;

Έχω την τύχη να βρίσκομαι στη Salomon από το 1999. Αρχικά ως αθλητής και αργότερα και με πιο ουσιαστική θέση. Πολλοί νομίζουν πως το μόνο κριτήριο για να ενταχθεί κάποιος σε μία αγωνιστική ομάδα είναι οι επιδόσεις αλλά η αλήθεια είναι αρκετά πιο περίπλοκη. Ο κάθε αθλητής ουσιαστικά είναι ο πρεσβευτής της εταιρείας που τον χορηγεί και αν μιλάμε για αθλητές που συμμετέχουν σε αγώνες στο εξωτερικό είναι και πρεσβευτές της χώρας τους κατά μία έννοια. Θα πρέπει λοιπόν ο υποψήφιος εκτός των εξαιρετικών επιδόσεων, να μπορεί να μιλήσει μία ξένη γλώσσα, να είναι επικοινωνιακός στα μέσα, να είναι αγαπητός στον κόσμο, να «γράφει» στο φακό, ενώ αρετές όπως σεμνότητα, σοβαρότητα και ευγένεια, λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στην τελική αξιολόγηση.
Δεν θα αναφέρω πεντάδα αλλά μόνο έναν αθλητή που συνδυάζει όλα τα στοιχεία που ανέφερα στον υπερθετικό βαθμό και πρωταγωνιστεί στο ορεινό τρέξιμο τα 10 τελευταία χρόνια. Μιλάω για τον Ισπανό Kilian Jornet ο οποίος όχι άδικα φέρει το παρατσούκλι Ε.Τ. (εξωγήινος) και θεωρώ πως είναι το πρότυπο αθλητή και ανθρώπου!



 Δρομείς επαγγελματίες στην Ελλάδα της κρίσης μπορούν να υπάρξουν;

Επαγγελματίες με την κυριολεκτική έννοια του όρου είναι μάλλον απίθανο να υπάρξουν αλλά αν μου επιτραπεί ο όρος ημί-επαγγελματίες μπορούν να υπάρξουν υπό προϋποθέσεις. Αυτές είναι η ουσιαστική στήριξη από μία αθλητική εταιρεία και οι οικονομικές χορηγίες από εταιρείες που στο πρόσωπο του αθλητή που επιλέγουν, βλέπουν ένα πρότυπο που μπορεί να προβάλλει τις αρχές και τις αξίες του χορηγού. Αυτός λοιπόν που διαθέτει το κατάλληλο προφίλ μπορεί να έχει ένα μικρό εισόδημα κάνοντας παράλληλα αυτό που αγαπάει. 

 Όλυμπος. Το βουνό που αγαπάνε όλοι οι δρομείς, ο στόχος και το όνειρο πολλών. Μπορείς να μας μιλήσεις για τον Olympus Marathon;

Μάλλον δεν είναι τυχαία ο τόπος κατοικίας των Θεών! Ένα βουνό με ιστορία, μυθολογία, γνωστό σε όλο τον κόσμο και το ψηλότερο στην πατρίδα μας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με μία πολύ απαιτητική αλλά και πανέμορφη διαδρομή, καθώς και μία άψογη διοργάνωση με πολύ ψηλά στάνταρ ποιότητας, έχουν ως αποτέλεσμα να προσελκύει τους καλύτερους Έλληνες αθλητές αλλά και τους απλούς λάτρεις του ορεινού τρεξίματος!

 Πιστεύεις ότι μπορεί σύντομα να δούμε ένα είδος πανελλήνιου πρωταθλήματος ορεινού τρεξίματος;

Άτυπο πανελλήνιο πρωτάθλημα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον Olympus Marathon αφού όποιος από τους 30 καλύτερους Έλληνες αθλητές δε συμμετέχει, είναι λόγω τραυματισμού! Φυσικά υπάρχει και το Skyrunning Πρωτάθλημα το οποίο είναι μία ετήσια σειρά αγώνων όπου ανακηρύσσονται ο Πρωταθλητής και η Πρωταθλήτρια . Για να γίνει επίσημα κάτι τέτοιο, με τη μορφή των αγώνων που η μεγάλη μάζα δρομέων θεωρεί ορεινό τρέξιμο και συμμετέχει και όχι με τον ορισμό που δίνει η IAAF, χρειάζεται πολύ δουλειά και δε νομίζω ότι θα γίνει πολύ σύντομα.

 Πρόσφατα σε αγώνα βουνού στην Αμερική αγωνίστηκε ο γνωστός ποδηλάτης Lance Armstrong έπειτα από την τιμωρία του λόγω doping, ανοίγοντας τεράστιο debate για το αν θα έπρεπε να του απαγορευτεί η συμμετοχή ή όχι. Τι πιστεύεις; Ξέρεις αν στο ορεινό τρέξιμο έχει παρεισφρήσει το φαινόμενο αυτό; 

Το ορεινό τρέξιμο είναι ερασιτεχνικό άθλημα και το 99% των αγώνων που διοργανώνονται σε όλον τον κόσμο είναι λαϊκοί. Συναγωνίζονται ερασιτέχνες αθλητές κάνοντας μία δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου. Βελτιώνοντας 10 ή 20 λεπτά την επίδοσή σε ένα μαραθώνιο βουνού 7ωρών δεν έχουν να κερδίσουν κάτι που θα αλλάξει ουσιαστικά τη ζωή τους. Φυσικά η φιλοδοξία κάθε ανθρώπου δεν έχει τέλος όπως και η ανάγκη αναγνώρισης στον στενό κύκλο του καθενός. Προσωπικά το θεωρώ ανοησία, και πέρα από το ηθικό θέμα, εξαιρετικά επικίνδυνο για την υγεία. Κανείς δε μπορεί να γνωρίζει ποιος από τους εκατοντάδες αθλητές που βρίσκονται στην εκκίνηση ενός αγώνα έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. Δυστυχώς το doping έχει μπει στον αθλητισμό εδώ και δεκάδες χρόνια και ξέρουμε ανθρώπους που ντοπάρονται μέσα σε γυμναστήρια χωρίς να κάνουν Πρωταθλητισμό αλλά για να φτιάξουν ωραίο σώμα για την παραλία!
Στο θέμα των τώρα των επαγγελματιών αθλητών η ποινή θα έπρεπε να ήταν ο ισόβιος αποκλεισμός από κάθε επίσημη αθλητική δραστηριότητα, όλα τα άλλα είναι σε κουβέντα να βρισκόμαστε!


Ποιά είναι τα όνειρα σου για το μέλλον; Τί εύχεσαι στους δρομείς που αγαπάς;

Ελπίζω να παραμείνω υγιής ώστε να μπορώ να κινούμαι στα αγαπημένα βουνά για πάντα. Θα ήθελα οι νέοι να ανακαλύψουν την ομορφιά της φύσης και να είναι δραστήριοι γιατί μόνο έτσι δίνουν ποιότητα στη ζωή τους. Ονειρεύομαι έναν κόσμο που όλοι οι άνθρωποι θα ασχολούνται με τον αθλητισμό και τα νοσοκομεία θα είναι άδεια! Εύχομαι σε όλους τους δρομείς να είναι υγιείς και να κατακτούν πάντα ψηλές κορφές!

Σε ευχαριστώ Νίκο για την love and run ιστορία σου. Είσαι ένας αξιόλογος άνθρωπος και σημαντικός δρομέας που σίγουρα θα συνεχίσει να προωθεί το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα.

Σου εύχομαι να τρέχεις και να απολαμβάνεις την φύση που τόσο αγαπάς.

Run for rizoto-power.

Όλοι οι δρομείς έχουν τα μυστικά τους στην διατροφή, ένα από αυτά είναι το παντζάρι! Πολύτιμο για το τρέξιμο χαρίζει ενέργεια κι ανεβάζει τις αντοχές! Μπορείς να πιείς τον χυμό του, να το φάς σε σαλάτα αλλά εγώ προτείνω το ριζότο του Πετρετζίκη για αλλαγή κσι περισσότερο υδατάνθρακα για πολύ τρέξιμο!
 Και είναι και πεντανόστιμο! Τρέξτε στην κουζίνα για ριζότο!

Ριζότο με παντζάρι

Υλικά
500 γρ. παντζάρια ωμά ή 400 γρ. παντζάρια βρασμένα έτοιμα συσκευασμένα
1,5 λίτρο ζωμό κοτόπουλο ή 2 κύβους κοτόπουλο διαλυμένους σε 1 λίτρο νερό
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 σκ. σκόρδο ψιλοκομμένες
300 γρ. ρύζι για ριζότο
½ κούπα κρασί κόκκινο
3 κ.σ. ελαιόλαδο
2 κ.σ. θυμάρι φρέσκο μόνο τα φύλλα του
χυμό και ξύσμα από 1 λεμόνι
3 κ.σ. βούτυρο
1 πρέζα ζάχαρη
αλάτι πιπέρι
παρμεζάνα

Μέθοδος Εκτέλεσης

Σε μια βαθιά κατσαρόλα βάζουμε 1 λίτρο νερό και ρίχνουμε 2 κύβους ζωμό κοτόπουλο και το βάζουμε πάνω σε μέτρια φωτιά μέχρι να διαλυθούν οι κύβοι.
Σε περίπτωση που χρησιμοποιούμε έτοιμα βρασμένα παντζάρια τα σουρώνουμε σε ένα σουρωτήρι το οποίο έχουμε βάλει πάνω από ένα μπολ.
Το κάνουμε αυτό ώστε να μπορέσουμε να κρατήσουμε τα ζουμιά του παντζαριού.
Παίρνουμε τα μισά από τα παντζάρια και τα βάζουμε στο πολυμηχάνημα με τα μαχαίρια.
Προσθέτουμε με μια κουτάλα λίγο ζωμό μέσα στο πολυμηχάνημα με τα παντζάρια και το χτυπάμε πολύ καλά μέχρι να πάρουμε έναν αραιό πουρέ και να μην έχει καθόλου κομμάτια παντζαριού.
Και όπως είναι όλος ο πουρές τον προσθέτουμε μετά στην κατσαρόλα με τον ζωμό.
Έπειτα κλείνουμε τη φωτιά γιατί δε θέλουμε να βράσει άλλο ο ζωμός αλλά να ζεσταθεί και να διαλυθούν οι κύβοι .
Τα υπόλοιπα παντζάρια τα κόβουμε σε κύβους και τα βάζουμε σε ένα μπολ.
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Παίρνουμε μια βαθιά κατσαρόλα και τη βάζουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά.
Ρίχνουμε μέσα 3 κ.σ. ελαιόλαδο , προσθέτουμε το κρεμμύδι και λίγα φύλλα θυμάρι ψιλοκομμένα.Ανακατεύουμε με μια ξύλινη κουτάλα.
Ρίχνουμε αλάτι-πιπέρι και μια πρέζα ζάχαρη. Ανακατεύουμε συχνά μέχρι να καραμελώσει καλά το κρεμμύδι και να μην κολλήσει στην κατσαρόλα.
 Στη συνέχεια ρίχνουμε το ρύζι και το σοτάρουμε ανακατεύοντας το με μια σπάτουλα μέχρι να γίνει ελαφριά διάφανο.
Μόλις συμβεί αυτό, σβήνουμε με το κόκκινο κρασί και ανακατεύουμε μέχρι να εξατμιστεί τελείως το αλκόολ.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά και ρίχνουμε 2 κουταλιές ζωμού.Ανακατεύουμε συνεχώς προσέχωντας να μην κολλήσει το ρύζι στον πάτο της κατσαρόλας. Μόλις το ριζότο ‘’πιει’’ όλη την υγρασία προσθέτουμε άλλη μία κουταλιά ζωμό.
Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία μέχρι να τελείωσει ο ζωμός και το ρύζι να είναι έτοιμο.
Καλό θα ήταν το ρύζι να κρατάει λίγο και να μην είναι τελείως βρασμένο.
Αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε το βούτυρο, την παρμεζάνα και ξύσμα από 1 λεμόνι.
Ανακατεύουμε ξανά μέχρι να δέσει τελείως το ριζότο.
Τέλος προσθέτουμε τα παντζάρια που είχαμε κόψει και ανακατεύουμε απαλά. Σερβίρουμε κατευθείαν.

Καλή όρεξη αγαπημένες και αγαπημένοι μου δρομείς!

RUN RACES

Lake night run

Το Σάββατο 11 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε με επιτυχία ο βραδινός παραλίμνιος ημιμαραθώνιος Ιωαννίνων. Τρέξαμε 1000 δρομείς με χαρά, δύο αγώνες των 21 χλμ και των 5 χλμ. Η διαδρομή πανέμορφη με θέα την λίμνη, τα βουνά, το κάστρο και φυσικά γνωρίσαμε την πόλη τρέχοντας! 

Συγχαρητήρια αξίζουν για την άψογη διοργάνωση στον Σύλλογο δρομέων Ιωαννίνων, στους εθελοντές και στους χορηγούς. Με διάθεση χειροκροτούσαν και βοηθούσαν όλους τους δρομείς. Σε όλη την διαδρομή εκτός από τα 3 στέκ υπήρχαν άνθρωποι με νερό κι έτοιμοι να παρέχουν βοήθεια. Το κέφι των μικρών και των μεγάλων εθελοντών ανέβαζε την θετική ενέργεια των αθλητών στα ύψη! Όλη η διαδρομή είχε κόσμο, μουσική και πολλοί Γιαννιώτες ήταν έξω στο δρόμο για τους δρομείς!

Μπράβο σε όλους τους δρομείς για την προσπάθεια τους, για τον αγώνα και τον τερματισμό τους! Και ειδικά στους πρώτους!

Οι νικητές του ημιμαραθώνιου είναι

1. Παρμάκης Μιχάλης 1.13.21
2. Πέτσης Γιώργος 1.19.11
3. Παπαναστασίου Κώστας 1.20.20

1. Σαπίου Βηθλεέμ 1.32.41
2. Χήτα Νικολέτα 1.37.37 
3. Γκόρλα Διώνη 1.38.41

Οι νικητές των 5χλμ. είναι

1. Γρίβας Γεράσιμος 16.54.00
2. Τσιρώνης Βασίλειος 17.43.00
3. Νεοφότυστος Νικόλαος 17.50

1. Παντούλη Ολίβια 21.18.00
2. Λιούτα Λαμπρινή 22.24.00
3. Μιχαηλίδου Μαρία 22.28.00

Ο αγώνας είναι μία τέλεια ευκαιρία για εκδρομή διότι συνδυάζει το χόμπυ που τόσο αγαπάμε με το ταξίδι σε μία όμορφη πόλη με τουριστικό ενδιαφέρον. Το συνιστώ σε όλους! 

Θέλω να ευχαριστήσω για την φιλοξενία και την αγάπη τους τον Γιάννη και την Φανή, τους φίλους μας τους αγαπημένους!