Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016


Love and run stories.



Το love and run story του Μάριου Γιαννάκου φιλοξενούμε σήμερα στο love and run blog! Είναι πολύ νέος, έχει καταφέρει πολλά ως δρομέας κι ονειρεύεται ακόμη περισσότερα! Έχει επιμονή και υπομονή, το έχει αποδείξει με την μεγάλη αλλαγή που έκανε στον τρόπο ζωής του όταν ανακάλυψε την αγάπη του για το τρέξιμο. Είναι φοιτητής και στον ελεύθερο του χρόνο τρέχει κι απολαμβάνει την φύση. Είναι ένας από τους νεότερους  δρομείς υπεραποστάσεων, ο οποίος ζεί έντονα σωματικά και συναισθηματικά τους αγώνες του! Ελπίζω η ιστορία του να αποτελέσει έμπνευση για τους νέους δρομείς. 


Κάποιες από τις επιδόσεις του:
ROC 2015 χρόνος 13.20
ROUT 100MILES χρόνος 37.45
CORFU TRAIL 40KM χρόνος 6.30
























Πώς ασχολήθηκες με το τρέξιμο; Γιατί σε κέρδισε ως άθλημα;

Aρχικά ξεκίνησα το τρέξιμο για να χάσω κιλά (τότε ήμουν 128 κιλά). To κίνητρο που είχα και η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου ήταν αυτό που με ώθησε αρχικά στο τρέξιμο. Κάπως έτσι μέσα σε λίγους μήνες βρεθήκαμε με τον φίλο μου Θάνο Καμίδη να τρέχουμε σχετικά μεγάλες αποστάσεις. Οι μεγάλες αποστάσεις δεν είναι άθλημα, είναι βίωμα. Με κέρδισε γιατί ανακάλυψα όλες εκείνες τις πτυχές του εαυτού μου που αγνοούσα.



Το πρόγραμμα των προπονήσεων σου είναι αυστηρό; Ακολουθείς κάποια διατροφή;

Η προετοιμασία για έναν αγώνα υπεραπόστασης είναι απαιτητική, ειδικά αν πρέπει να την προσαρμόσεις στις εκάστοτε υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Ωστόσο καμία προπόνηση που θα κάνει ένας αθλητής μεγάλων αποστάσεων δε θα αγγίξει ούτε στο μισό από αυτό που θα αντιμετωπίσει μέσα στον αγώνα. Γι αυτό στην προετοιμασία δίνω βάση στο τρέξιμο και προπονούμαι μέσα στον αγώνα. Ακολουθώ μια προσεγμένη διατροφή αποτελούμενη από πολλά όσπρια ,φρούτα και κρέας. Οι φίλοι μου με κοροιδεύουν για τα περίεργα smoothies φρούτων που πίνω. Ωστόσο τι καλύτερο υπάρχει από έναν μεταπροπονητικό χυμό; Θέλω να ευχαριστήσω το μαγαζί ορειβατικού και αθλητικού εξοπλισμού Sports-Ski, τους φίλους από το 3thletes World  Τσαούση Στέργιο και Πέτρου Βασίλη για τις διατροφικές τους συμβουλές καθώς και το Join The Juice co. για την ποιότητα των προιόντων τους.




Η οικογένεια σου, οι φίλοι σου τί άποψη έχουν για το χόμπι σου; Υποστηρίζουν την επιλογή σου;



Στην ερώτησή σου θα απαντήσω '' συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια''. Για κανέναν άνθρωπο που σε αγαπάει δεν είναι εύκολο να σε βλέπει να πονάς ''χωρίς λόγο''. Και πιστέψτε με η λέξη ''πόνος'' μέσα σε τέτοιους αγώνες αποκτά άλλο νόημα. Η μητέρα μου χαρακτηριστικά μου είπε ''πήγαινε τρέξε σαν άνθρωπος , όπως όλοι, 10-20 χλμ, τί είναι αυτό το πράγμα με σένα''. Όμως παρά την φράση της αυτή, οι γονείς μου ποτέ δε μείωσαν ούτε κατέκριναν την επιλογή μου. Ήταν εκεί ακόμη κι όταν τραυματίστηκα , και ποτέ δε μου είπαν ''εμείς στα λέγαμε''. Με προτιμούν σε αυτό το άκρο παρά σε αυτό που ήμουν πριν 3 χρόνια. Είναι πολύ σημαντικό να βρείς έναν άνθρωπο εκτός οικογένειας να ανέχεται την τρέλα σου και τις δραστηριότητες σου. Να σε ακολουθεί στο βουνό αντί στην καφετέρια και να σε ηρεμεί. Οι φίλοι μου οι οποίοι με ακολουθούν σε κάθε αγώνα ξαγρυπνώντας μέσα στις ερημιές για να με βοηθήσουν με κάνουν να νιώθω ευτυχισμένος που τους έχω.


Ποιά είναι η πιο γλυκιά και ποια η πιο πικρή γεύση από τους αγώνες σου;

Η πιο γλυκιά στιγμή των αγώνων μου ήταν όταν χτύπησα τις κουδούνες στον τερματισμό του RΟUT. H πιο πικρή όταν κατάλαβα πως στην 24ωρη προσπάθεια που έκανα στην Θεσσαλονίκη να τρέξω κυκλικά , τραυματίστηκα σοβαρά στο γόνατο από την συνεχόμενη αριστερή κυκλική πορεία.


Προτείνεις στον κόσμο να ασχοληθούν με το τρέξιμο; Γιατί;

Αδιαμφισβήτητα θα πρότεινα το τρέξιμο. Πιστεύω πως η φύση του ανθρώπου είναι να τρέχει. Έτσι επιβιώσαμε σαν είδος στο πέρας των χρόνων. Προτείνω να ασχοληθούν με το τρέξιμο γιατί θα τους προσφέρει πολλά παραπάνω από αυτά που θα τους στερήσει. Θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, όσο αστείο και να ακούγεται αυτό. Επίσης είναι ένα απλό άθλημα: βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.


Έχεις πάρει μέρος στον αγώνα του ROC θα ήθελες να μας περιγράψεις τον αγώνα και να πείς στον κόσμο την δική σου εμπειρία; Τον προτείνεις στους δρομείς;

Ο αγώνας του ROC στα αυτιά μου αντηχεί περισσότερο σαν γιορτή. Σαν μια συνάντηση φίλων που βγαίνουν για τρέξιμο. Ωστόσο αυτό δε μειώνει και τον αγωνιστικό χαρακτήρα της διοργάνωσης. Όπως ανέφερα, ήταν ο πρώτος μου μεγάλος αγώνας. Τα πρώτα 41 κατηφορικά χιλιόμετρα σε μπερδεύουν και σε παρασύρουν. Εκεί είναι που όλοι οι δρομείς τρέχουμε αγνοώντας το μετά. Υπάρχει όμως και μία ανηφορική επιστροφή 41 χιλιομέτρων. Οι ανηφόρες της Οξιάς και του Θεολόγου λυγίζουν και τον πιο καλό αθλητή αν δε σεβαστεί την ιδιαιτερότητα του αγώνα. Τον προτείνω αδιαμφισβήτητα στους δρομείς καθώς το τερέν είναι ιδανικό , το δάσος της Ροδόπης απερίγραπτα μαγικό , και οι άνθρωποι που τον απαρτίζουν μοναδικοί. Επίσης είναι ένας ιδανικός εισαγωγικός αγώνας μεγάλων αποστάσεων , όπου ο καθένας θα δει τα όρια του και αν συνάδει με την νοοτροπία των Υπεραποστάσεων. Η διοργάνωση έχει κάνει με πολύ μεγάλη συνέπεια σωστά τη δουλειά της με γνώμονα ο αθλητής να μένει μόνος αλλά πάντα με ασφάλεια.




























Είσαι ο νεότερος άντρας που έχει τερματίσει τον αγώνα του ROUT, πές μας για την προετοιμασία, τον αγώνα και τον τερματισμό σου;
Tελειώνοντας τον αγώνα του ROC συνειδητοποίησα πως 5 μήνες μετά θα ήμουν και πάλι εδώ για την εκκίνηση του μεγαλύτερου αγώνα των 168 χιλιομέτρων. Σε όλη αυτή την διάρκεια με βοήθησε ο φίλος Γιάννης Κουρκουρίκης και προσαρμόστηκε στους τρελούς στόχους μου. Μάταια προσπαθούσε να με προφυλάξει καθώς μέσα σε 11 μήνες είχα κάνει 3 μεγάλους αγώνες. Οι προπονήσεις μου ήταν για καιρό εναλλακτικές καθώς δε μπορούσα να τρέξω. Η απόφαση είχε παρθεί όμως από μένα κατεβαίνοντας τραυματισμένος στο ROUT. Αν και πονούσα πριν την εκκίνηση , περίμενα την έναρξη του αγώνα για να τρέξω. Ο αγώνας αυτός έχει πολλές ιδιαιτερότητες. Είναι μοναχικός, καθώς στο μεγαλύτερο τμήμα του αγώνα συναντάς ελάχιστα ψήγματα πολιτισμού και ανθρώπων. Το βράδυ μέσα στο απομονωμένο δάσος της Ροδόπης είναι ατελείωτο αλλά ταυτόχρονα μαγικό, συνοδευόμενο από αμέτρητες σκέψεις και εικόνες που θα κουβαλάς μια ζωή. Μέσα από έναν τέτοιο αγώνα μαθαίνει κανείς τις δυνατότητες που έχει ως άνθρωπος, την υπομονή που θα πρέπει να επιδεικνύει στην ζωή του καθώς και να σέβεται την φύση. 37 ώρες και 45 λεπτά μου πήρε να βρεθώ εκεί που ξεκίνησα. Αυτή τη φορά το μοναδικό πράγμα που με κράτησε όρθιο και με έφερε στον τερματισμό ήταν μια προσωπική μου υπόσχεση τερματισμού για έναν άνθρωπο. Όντας ο μικρότερος ηλικιακά που τερμάτισε μια τέτοια απόσταση , θέλω να παροτρύνω άτομα της ηλικίας μου να δοκιμάσουν τον εαυτό τους σε αγώνες υπεραποστάσεων, γιατί πιστεύω πως οι Έλληνες έχουμε την ιδιοσυγκρασία της υπέρβασης μέσα μας. Ένα ''ευχαριστώ'' εδώ στον Παναρίτη Παναγιώτη ( ξέρει αυτός γιατί ).



Ποιούς αγώνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό θα ήθελες να τρέξεις στο μέλλον;

Στην Ελλάδα θα ήθελα να δοκιμάσω το Σπάρταθλον, καθώς ο συγκεκριμένος αγώνας θεωρώ πως αποτελεί την απαρχή, από ιστορικής άποψης,του Ultrarunning. Όσο αφορά αγώνες του εξωτερικού, σε 10 μήνες σκέφτομαι να συμμετάσχω στον αγώνα του Rovaniemi 150. Ένας αγώνας αντοχής και περιπέτειας 160 χιλιομέτρων στον Αρκτικό κύκλο με μοναδική υποστήριξη ένα έλκηθρο με εξοπλισμό που το σέρνεις ο ίδιος. Προσπαθώ να βρω κάποιον Έλληνα για να το ζήσουμε παρέα.



Είσαι ένας νέος άνθρωπος με όνειρα και σχέδια για την ζωή, θα μπορούσες να τα μοιραστείς μαζί μας;

Θα ήθελα να τελειώσω με τις σπουδές μου φέτος (Γερμανική Φιλολογία) . Στην συνέχεια το όνειρο που έχω είναι να κάνω μια δημιουργική και παραγωγική δουλειά για την κοινωνία. Υπάρχουν αρκετές όμορφες ιδέες και προοπτικές εκεί έξω για εμάς τους νέους , αρκεί να προσπαθήσουμε και να μην βουλιάζουμε συνεχώς στην δικαιολογία της κρίσης και της ανεργίας. Η ζωή είναι σαν έναν αγώνα Υπεραπόστασης. Για να φτάσεις εκεί που θες πρέπει να προσπαθήσεις σκληρά, να υπομείνεις και παρά τις δυσκολίες να συνεχίσεις. Και τότε σίγουρα θα ακούσεις τις κουδούνες.


Μάριε, σε ευχαριστώ που μου εμπιστεύτηκες την ιστορία σου, το love and run θα παρακολουθεί την δρομική σου πορεία. Σου εύχομαι να πραγματοποιήσεις τα προσωπικά και δρομικά σου όνειρα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου